|
|
Já hann er órór núna vælukjóinn og ég finn ekki símanúmerið hjá vælubílnum. Ég hef því ákveðið að viðurkenna viðurnefnið, sem ég gaf mér reyndar sjálf, og ætla að leyfa mér að væla eins og mig lystir hérna á heimasíðunni minni, mér og mínum að meinalausu. Hvar annars staðar en í eigin dagbók getur maður vælt og vælt eins og mann listir.
Ég var að kikja á gamlar heimildir hjá mér og sé að það er rétt sem mig minnir að ég hef áður verið að berjast við veikindi dagana fyrir utanlandsferðir.
Nú er ég búin að vera með þetta astmakvef í fimm daga þrátt fyrir stanslausa drykkju á alls konar engifer og hvítlauksseyðum og það versnar bara með hverjum deginum. Nú er ég komin á stóran 12 daga stersakammt í viðbót við Citromaxið. ( Þegar ég les þessa setningu yfir dettur mér strax í hug jólavísan hjá Ladda þegar jóli var að senda þeim mæðginunum hverja sendinguna af annarri) Jæja áfram með væluna. Ég er með öndunarmæli þar sem ég mælist 200 í útöndun, en læknirinn sagði í morgun að ég þyrfti að komast í 380. Ég á því verk að vinna að ná að dýpka öndinina þó það sé hægara sagt en gert því í hverri útöndun fæ ég hóstakast. Ég á að tala við lækninn aftur á mánudag og ef ég verð ekki komin í sæmilegt ástand þá, þá sagðist hann skrifa út vottorð svo ég fengi ferðina endurgreidda. Úps, ég vona að ekki komi til þess þó ég sé í raun alveg tilbúin að sætta mig við það, því í svona ástandi er nefnilega hábölvað að fara í sex klukkutíma flug.
Sumarfötin sem ég var búin að taka ofan úr skáp liggja eins og hráviði út um allt hérna í herberginu hjá mér og ég bara kemst ekki í gírinn til þess að finna út hvað ég ætla að taka með mér og hvað ég ætla að skilja eftir heima. Nú verður örugglega bara einhverju hent niður á síðustu stundu, en ekki pakkað niður og tekið upp aftur svona þrisvar sinnum eins og venjulega þegar ég kemst að því að ég hef fyllt mín 20 kíló í töskuna áður en ég fer að heiman. Það er nefnilega alltaf þessi hugsun að kannski myndi ég vilja fara í þetta og kannski myndi ég nota hitt og svo er allt sett niður í fyrsta umgangi. Meira endemis ruglið.
Nei nú er spurningin bara fer ég á þriðjudaginn til þess að ganga um götur í sól og blíðu á sandölum og í ermastuttum bol, eða verð ég áfram heima í úlpunni með hettu fram í augu að ógleymdum stígvélum sem hafa verið staðalbúnaður hér í allan vetur - svo einfalt er nú það.
Enn einu sinni hafði snjóað einhver ósköp þegar við litum út um gluggann í morgun. Haukur ákvað að fara ekki í ræktina heldur fara frekar út að moka snjó og keyra mig svo á jeppanum niður á heilsugæslu. það var mjög gott því bíllinn minn er falinn undir þykkum snjóhjúp hérna fyrir framan. Sem betur fer komu þeir hjá Kópavogsbæ nokkuð fljótt til þess að moka götuna og þeir eiga heiður skilið fyrir það hvað þeir hafa yfirleitt verið fljótir að koma til að ryðja göturnar hérna. Vonandi að þeir verði eins fljótir að leysa hnútinn sem kominn er á samstarfið hjá þeim blessuðum.
Þetta er svo sem svipað hjá þeim og á kærleiksheimilinu í gamla svarta húsinu við Austurvöllinn, þar sem hver er upp á móti öðrum, þó samherjar eigi að heita. Já ég held að á þeim bæ ættu þeir að biðja um lögskilnað, fara allir að heiman og láta sótthreinsa staðinn. Tíu til fimmtan manns sem hafa vit á hlutunum án pólitískrar truflunar ættu að fást til þess að stjórna heimilinu og koma hlutunum í lag. Þessir 63 íbúar virðast allir vanhæfir til slíks.
Við skulum nú sjá – hef ég nokkuð meira til þess að væla yfir? Alla vega ekki alveg strax, en Guð má vita hvernig leikurinn við Spánverja gengur í sjónvarpinu núna – Ég hafði ekki taugar til þess að horfa á hann, heyri bara óminn af örvæntingarópunum öðru hvoru.
Ég held ég láti þetta bara duga í bili og svei mér ef mér líður ekki bara betur á eftir. Ég hringi bara í vælubílinn seinna.
Nú heyri ég með öðru eyranum lýsingu á handboltaleik Íslands og Ungverjalands. Ég er svo stressuð þegar ég er að horfa á þessa leiki, sérstaklega þegar illa gengur, að ég bara get ekki setið kyrr og horft á þetta í sjónvarpinu. Ég byrja yfirleitt að horfa , stend svo upp og vappa fyrir framan tækið, síðan fer ég fram í eldhús þar sem sjónvarpsskjárinn speglast í glugganum og kíki á það þar. Ótrúlegt hvað maður getur platað sjálfan sig með því að halda að það sé eitthvað betra vera í smá fjarlægð.
Nú sit ég bara við tölvuna, því ég ákvað að byrja ekki á því að setjast inn í stofu til að horfa á strákana að þessu sinni – Ég kíki kannski öðru hvoru fram og ef vel gengur þá færi ég mig auðvitað yfir í stólinn fyrir framan skjáinn og tala um hvað þeir eru æðislegir strákarnir okkar. Ég má hinsvegar ekki við því núna að fara að æsa mig of mikið, því ég er svo kvefuð að ég held að hausinn á mér myndi springa ef ég færi að stressa mig. Er það ekki annars alveg magnað hvað það getur sett allt á annan endan í þjóðfélaginu – aftur og aftur, að horfa á menn kasta á milli sín þessari litlu boltatuðru. Það væri annars fróðlegt að vita hvort sjúklingum fjölgar á hjartadeildinni þegar „Strákarnir okkar“ eru að keppa.
Já ég fór að næla mér í fjárans kvef og það nánast um leið og við vorum búin að taka þá skyndiákvörðun, að bóka okkur með 10 daga fyrirvara í sólina. Já við ætlum að láta það eftir okkur að fara í betra loftslag.
Læknirinn minn setti mig strax á fúkkalyf af því ég fæ svo oft í lungnapípurnar þegr ég fæ kvef og nú hef ég viku til stefnu að losna við kvefið. Mér datt í hug hvort ég hefði smitast af Freyju Sigrúnu í síðustu viku, en læknirinn hélt að það gæti ekki verið að ég hafi neitt smitast af vírusnum sem hún fékk, því það eru yfirleitt börn sem smitast af honum, enda hef ég engan hita. En maður er nú svoddan unglamb, að ég gæti alveg eins tekið upp á því að fá einhverja barnapest - góður þessi og sjálfsagt ekki margir sammála mér núna -, en ég held þó í alvöru að læknirinn hafi nú rétt fyrir sér.
Það verður alveg dásamlegt að komast með gigtarfjárann út í sólina og skilja hana þar eftir. Haukur verður líka feginn að komast aðeins í burtu frá snjómokstrinum sem hann hefur séð um hérna í allan vetur. Hann mokar, mokar og mokar meiri snjó og enn meiri snjó því næsta morgun, ef ekki fyrr, er eins og ekkert hafi verið mokað. Þetta er nú að verða nokkuð löng og ströng snjóatíð.
Jæja nú er kominn hálfleikur og best að fara fram og kanna hvernig leikar standa í tuðrukastinu – Váá blessaðir strákarnir okkar eru fjórum mörkum yfir. Nú vaknar hjátrúin hjá mér og ég ímynda mér að ef ég horfi ekki á leikinn þá gangi þeim vel, en ef ég fari inn í stofu að horfa á seinni hálfleikinn þá fari allt að ganga illa. Ja hérna hvað það er vandlifað í henni veröld.
Ég ætla alla vega að ljúka þessu pári núna – hvað sem ég geri nú í framhaldinu.
Í bókinni um hamingjuna opnaði ég á þessu:
Hamingjan sjálf er sérstakt gleðiefni.
Ef maður er hamingjusamur
verður hver dagur hátíð.
Ég tek það fram að hugleiðingar þessar eiga eingöngu við um tískufyrirbærið en ekki annað.
Það fer ekki fram hjá neinum sem fylgist með fjölmiðlum að konur eru með brjóst. Hérna áður fyrr voru þau af öllum, stærðum og gerðum og voru þær sem þau báru ýmist ánægðar eða óánægðar með sín brjóst. Mæður gáfu börnum sínum að drekka úr brjóstum sínum, stórum og smáum, og engin hætta var á því að aukaefni bærust úr brjóstinu til barnsins nema þá ef móðirin hafði borðað eða drukkið eitthvað óæskilegt.
Nú er öldin önnur og nú skulu konur á öllum aldri bera brjóst samkvæmt fyrirfram ákveðnum stöðlum, og þegar ég segi konur, þá á ég við konur allt niður í fermingarstúlkur. Brjóstin skulu alltaf fylla á réttan hátt út í fötin og alltaf halda réttu lagi sínu, hvort sem staðið er, setið, eða lagst niður. Ekki fer framhjá neinum sem gengur um sólarstrendur eða sundlaugabakka, hvaða konur uppfylla staðalinn því þessi „fullkomnu“ brjóst vísa alltaf beint fram.
Þessi tískubóla eins og aðrar slíkar náði vitanlega til Íslands og Guð má vita hversu margar íslenskar konur hafa nú brjóst samkvæmt þessum flottu stöðlum. Heyrst hefur að ungar óþroskaðar stúlkur hafi jafnvel fengið slík brjóst í fermingargjöf. Ég hef ekki hugmynd um hvaða verð konur hafa verið að greiða fyrir það að vera með réttan brjóstastaðal, en dýrt mun það vera.
Mitt í allri sælunni er nú komið upp vandamál – stórt vandamál – sem eðlilega hefur komið miklu róti á þá sem fylgja staðlinum. Dýru flottu brjóstin eru farin að leka og það sem meira er, efnið í þeim er sílikon sem notað er til iðnaðar. Þetta hefur verið fyrsta frétt fjölmiðla í marga daga og velferðarráðherra hefur lýst því yfir að ríkið skuli kosta rannsóknir og það að fjarlægja þessa púða. Misminnir mig, en var ekki rætt um það fyrir áramótin að nú þyrftu krabbameinssjúklingar að taka á sig mun meiri kostnað við meðferðir, en verið hefur ?
Vitanlega hafa konurnar samúð mína vegna þess að brjóstapúðarnir hafa sprungið og heilsu þeirra er ógnað. En það vakna jafnframt hjá mér spurningar eins og -
Hver er ábyrgð þeirra, sem sjálfviljugar hafa farið á einkastofur til lýtalækna til þess að láta setja aukaefni í líkama sinn, eingöngu til þess að líta betur út?
Hver er ábyrgð þeirra, sem hafa þrátt fyrir það að vera með aukaefni í brjóstunum, látið ungbörn sín sjúga „næringu“ úr þeim? Ungbörnin hafa ekki haft neitt val og ekki kusu þau að njóta vafans.
Það er auðvitað alveg hræðilegt að fyrirtæki skuli hafa sett á markað gallaða vöru sem getur skaðað heilsu kvennanna sem keypt hafa efnið og fengið það sett í líkama sinn. Það er líka sjálfsagt að setja strangar reglur um þá hluti og efni almennt, sem læknar taka að sér að setja í fólk og slíkt þurfi í framtíðinni að fara í gegnum rannsóknir og fá vottun áður en það er notað.
En hvenær á að kenna okkur það, að við getum ekki alltaf anað áfram ábyrgðarlaust og elt hverja tískubóluna af annarri?
Getur verið að það veiti svo mikla hamingju að láta setja silikon hér og botox þar til þess að líta flottar út, að við getum gert það sem okkur sýnist við líkama okkar, þann líkama sem okkur var ákvarðaður við getnað?
Þurfum við ekki einu sinni að hugsa um hvort við séum að gera rétt eða rangt, þegar við tökum ákvörðun um að láta setja aukaefni í líkamann, eingöngu til þess að fegra hann?
Ber okkur ekki skylda til þess að bera ábyrgð á líkama okkar og varðveita hann með heilbrigðu líferni og reyna að vernda hann frá öllu því sem getur skaðað hann, að ekki sé nú talað um að varðveita nýfædd börnin okkar fyrir eigingjörnum ákvörðunum okkar.
Kæru bloggvinir mínir – fyrirgefið mér rausið. Mér finnst bara svo fáránlegt á sama tíma og það er endalaust skorið niður í heilbrigðiskerfinu okkar og krabbameinssjúklingar þurfa að bera æ meiri kostnað sjálfir af meðferð sinni, þá ætli ríkið að greiða allan kostnað vegna þessara gölluðu brjóstapúða sem konur hafa, bara sér til fegurðarauka, keypt og látið setja í sig á einkastofum úti í bæ. Kannski er ég ósanngjörn, en hvað finnst ykkur. Endilega tjáið ykkur hérna á heimasíðunni með því að fara í „Leave a comment“
Nú er líklega ágætt að nota ofsarok og snjókomu til þess að skipuleggja sumarleyfið sitt. Við vorum alveg óráðin í því hvað við gerðum í sumar en þegar ég talaði við systurdóttur mína á Bornholm um jólin þá kom upp ný hugmynd. Hún Erna frænka bauð okkur nefnilega í sextugsafmælið sitt um miðjan júlí. Haukur var ákveðinn að fara út á Jótland til þess að heimsækja fjölskylduna sína þar, svo útkoman er sú að nú þarf að setjast við að pússla.
Við höfum verið að velta því fyrir okkur hvort við ættum að fljúga til Kaupmannahafnar og þaðan til Bornholm og aftur til Kaupmannahafnar og fram og til baka til Söndeborg svo við náum að fara á báða staði. Þá á eftir að finna gistingu á báðum stöðum. – Eg verð nú að játa að ég hefði svo sem ekkert á móti slíku skipulagi.
Hugmyndin er hins vegar sú að fara með húsbílinn í Norrænu til Danmerkur til þess m.a. að vera með húsaskjól allt ferðalagið og sjá okkur um í leiðinni. Við höldum að ferjan komi til Hanstholm. Þaðan myndum við aka yfir Stórabeltisbrúna til Kaupmannahafnar og hugsanlega til Ystad í Svíþjóð og fara þaðan með ferju yfir á Bornholm. Vera í paradísinni Bornholm í einhverja daga og fara síðan með ferju yfir til Þýskalands og aka þaðan og fara yfir landamærin til Suður- Jótlands, en þá erum við sama sem komin til Hullufjölskyldu. Síðan færum við aftur heim með ferjunni sæl og glöð.
Mikið er þetta rosalega einfalt þegar það er sett svona niður – bara svona og svo svona. Við vitum auðvitað ekkert í okkar haus hvernig best væri að framkvæma svona ferðalag ef af yrði og höfum aldrei ferðast á bíl erlendis nema svona stuttar dagleiðir úti á Jótlandi.
Við þurfum að komast að eftirfarandi, og sjálfsagt miklu fleiru en hefst nú lesturinn:
1. Hverjar vegalengdirnar eru á milli staða.
2. Hvaða leiðir er best að fara
3. Hvaða kostnaður er við ferjuferðir, vegatolla og þess háttar.
4. Hvar við finnum stæði til að vera með húsbílinn á, þar sem við stoppum og fleira og fleira.
5. Er svona ferðalag ráðlegt fyrir óvant fólk á okkar aldri.
Ef eitthvert ykkar sem ratar hérna inn á heimasíðuna mína þekkir eitthvað til svona ferðalaga, eða getur bent okkur á hvernig best er að skipuleggja slíkt og finna út kostnað – eða kannski komið okkur í samband við einhvern sem hefur farið í álíka ferð, þá endilega látið mig vita.
Í morgun fór ég með Sigurrós inn í Glæsibæ til þess að setja rör í eyrun á henni Freyju Sigrúni og taka úr henni stóra nefkirtla. Það gekk allt vel en það tók hana um þrjá klukkutíma að losna út úr martröðinni þegar hún var að vakna, en hún braust í þennan tíma um á hæl og hnakka og ekkert hægt að gera fyrir hana. Sigurrós hefur örugglega verið örmagna þegar þessu lauk. Ég var svo hjá þeim í Arnarsmáranum þangað til Freyja róaðist og sofnaði en fór þá heim til mín.
Nokkru eftir að ég kom heim þá hringdi Guðbjörg og sagði að Karlotta hefði meitt sig á fingri í Hreystivali í skólanum og þær væru að fara upp á slysó.
Nú liðu svona 20 mínútur þangað til hringt var á dyrabjöllunni hjá mér. Úti stóð konan sem þrífur stigaganginn, en hún er heyrnalaus og ég á erfitt með að tala við hana eins og ég vildi geta gert. Hún kemur yfirleitt til mín ef eitthvað þarf í sambandi við þrifin eða eitthvað vantar fyrir hana og þá reyni ég bara að tala greinilegt varamál, svo notum við handapat og einhvern veginn náum við nú að hafa smá samskipti. Hún sýndi mér ljótan bruna á framhandleggnum á sér frá hendi og upp að olnboga. Stór blaðra hafði myndast en það hafði rifnað ofanaf henni, líklega þegar hún hefur farið úr peysunni. Þetta leit mjög illa út. Ég skildi það á henni að hún hefði brennt sig niðri í hjólageymslu þar sem hún tekur vatnið. Ekki veit ég hvað hún var að nota heita vatnsslönguna, en það er greinilegt að stúturinn sem var fremst á slöngunni hefur losnað af og heita vatnið sprautast yfir hana. Yfirleitt er þessi stútur bara notaður á kaldavatnsslönguna en kannski hefur hún ætlað að bræða eitthvað meira úr tröppunum þarna niðri eða eitthvað sem ég ekki veit. Ég bleytti handklæði og vafði um handlegginn og sagði henni að fara á spítala . Þá hristi hún höfuðið og þá tók ég símann og spurði hvort ég gæti hringt í einhvern, datt í hug túlkurinn, en hún hristi höfuðið. Hún fór svo með handklæðið vafið blautt um handlegginn og plastfilmu yfir. Mér fannst svo leiðinlegt að geta ekki gert meira fyrir hana og ég var ekki einu sinni viss hvar hún ætti heima svo ég gæti keyrt heim með hana. Hún kvaddi bara og fór og ég hafði miklar áhyggjur af henni.
Guðbjörg var enn með Karlottu á slysó þegar þetta var og hún hringdi nokkru seinna og sagði að Oddur væri læstur úti. Ég sagði henni að hreingerningarkonan hérna myndi vonandi koma þarna niður eftir fljótlega og það gekk eftir eins og ég frétti síðar. Ég fór svo og bjargaði Oddi, sem hafði ákveðið að bíða í skólanum heldur en að bíða í forstofunni heima eftir að komast inn. Svo sóttum við Oddur Ragnar á leikskólann í leiðinni. Piltarnir komu svo með ömmu heim og fengu eitthvað í svanginn. Svo komu Guðbjörg og Karlotta að sækja þá, en þá frétti ég að Guðbjörg hafði heyrt niðri á slysó, að hreingherningakonan hefði verið með annars stigs slæman bruna.
Ég verð að játa að þetta var nokkuð mikið af atburðum á einum og sama deginum. Það er af Freyju að segja að henni leið nú betur undir kvöld þegar hún var búin að fá verkjastíl, Karlotta kom heim með tvo fingur reyfaða saman, hún er óbrotin en það hafði blætt inn á liðinn og fingurinn tognað. Því miður veit ég ekki hvernig ég get frétt nánar af henni Kötlu hreingerningarkonu en vonandi hefur hún fengið góða meðhöndlun á slysó og grær fljótt.
Í þeirri von að ekki gerist meira á þessum degi, þá lýk ég þessari færslu og fer inn í stofu að horfa á sjónvarpið.
Komið nýtt ár með fögrum fyrirheitum. Nú er bara að sjá hvort ég læt fyrirheitin mín komast í framkvæmd eður ei. Það fyrsta sem ég þarf að gera er að koma mér í eitthvert hreyfingarform. Ég ætla að hringja á nokkra staði á morgun til að fá uppgefið verð og hvort hreyfingin er miðuð við svona gallað stoðkerfi eins og ég er með. Eitthvað verð ég að taka til bragðs til þess að verða ekki alveg eins og spýta í ellinni. Í beinu framhaldi af þessu ætla ég mér að komast aftur í dansskóna og fara að snúast í völsum, polkum, rælum, tjútti og öllum sérdönsunum. Oh ég bara fer á flug – í huganum. Síðustu tvær brjósklosaðgerðir hafa ekki aukið lipurð mína í hreyfingum, en nú hlýt ég að geta farið að liðka mig meira því það er komið akkúrat ár frá þeirri síðustu. Ég fer ekki ofan af því að dans er sú besta og skemmtilegasta leikfimi sem til er. Ég verð bara að losa um bakið á mér fyrst og svo verð ég til í tuskið.
Ég hlakka mikið til sumarsins og ferðalaganna á húsbílnum. Nóg er af fallegum stöðum til þess að heimsækja og njóta frelsisins við þennan ferðamáta. Hver veit nema Ásakórsfjölskyldan fari með okkur í einhverjar útilegur. Við höfum góða reynslu af að ferðast með þeim. Svo er ég ákveðin í því ef Guð lofar, að heimsækja frænku mína á Bornholm í júlí og hver veit nema það verði þá skroppið út á Jótland líka. Já það er nóg framundan sem hægt er að gera til að gera lífið skemmtilegt.
Kannki að ég verði duglegri að koma þessum loforðum við sjálfa mig í framkvæmd núna, þegar ég er búin að setja þetta á heimasíðuna mína. Það hefur oft reynst mér vel að birta fyrst hérna það sem ég ætla að gera, því það er þá enn meiri ögrun að standa við stóru orðin.
Nú er bara að hefjast handa – Á morgun byrja ég sem sagt á því að skrá mig í líkamsræktina.
Þegar ég lít yfir árið 2011 sem er alveg að kveðja, þá hefur þetta verið ljómandi gott ár. Það byrjaði reyndar ekkert skemmtilega hjá mér, því fyrir nákvæmlega ári síðan var ég svo veik um áramótin og fyrstu dagana í janúar. Ég var inn og út af bráðavakt fimm sinnum frá gamlársdegi og fram á nýja árið, án þess að hægt væri að finna út hvað væri að mér. En til að gera langa sögu stutta þá þá uppgötvaðist loks hvert meinið væri og enn ein brjósklosaðgerð var gerð á mér þann 10. janúar 2011, að þessu sinni á mjög óvenjulegum stað ofarlega á bakinu. Eftir þetta fór ég svo að smá lagast í ristlinum og fleiru sem brjósklosið hafði lamað.
Er ekki sagt að fall sé fararheill? Ég byrjaði sem sagt nýja árið á þessum hremmingum, en þar sem við eigum bestu lækna í heimi er ég til frásagnar í dag og er búin að gera allt mögulegt skemmtilegt á þessu ári sem nú er að kveðja okkur.
Karlotta mín, fyrsta barnabarnið, fermdist í vor og það var gaman að fá að taka þátt, bæði í undirbúningi, athöfninni og veislunni hennar. Mikið líður nú tíminn hratt- það er svo stutt síðan hún fæddist.
Haukur varð sjötugur í maí og hann langaði til þess að við færum til Spánar og vera þar á afmælinu sínu. Ég var alveg til í það og við fórum til Benidorm þar sem við vorum á rosalega fínu hóteli í fullu fæði. Við vorum dugleg að fara í gönguferðir og ég náði að byggja mig ágætlega upp eftir bakaðgerðina og allt vesenið í janúar. Það skemmtilega gerðist svo að Hulla dóttir Hauks og Eiki hennar maður og þrír afastrákar komu akandi frá Danmörku til þess að vera með afa á sjötugs afmælinu. Við áttum alveg dásamlegan tíma með þeim og svo áfram þessar tvær vikur sem við vorum þarna.
Þegar við komum heim fór svo Haukur að huga að húsbílnum sínum og gera hann klárann fyrir sumarferðina.
Við fórum svo alla Vestfirðina í algjörri rjómablíðu allan tímann og mikið er það dásamlegur ferðamáti að vera með svona húsbíl. Við fórum svo í smærri ferðir á húsbílnum, m.a. á ættarmót þar sem afkomendur mömmu og pabba hittust á Hellishólum. Ég hlakka til þegar við endurtökum slíka útilegu.
Haukur fór svo austur á Borgarfjörð með systkinum sínum, en ég naut hinsvegar veðurblíðunnar hérna á suð-vesturhorninu á meðan.
Það er lítið fréttnæmt af mér í haust og fyrri hluta vetrar og oft er nú sagt að engar fréttir séu góðar fréttir svo ég læt það duga fyrir þann ársfjórðunginn.
Nú hlakka ég til að kynnast því smám saman hvað nýja árið færir mér. Það verður eflaust eitthvað ferðast á húsbílnum og hver veit nema ég skreppi í sextugs afmæli til Bornholm og kannski út á Jótland. það er best að taka ekki ákvarðanir svona fljótt. Mér reynist oft best að gera hlutina með stuttum fyrirvara, finnst það öruggast og vil ekki vera lengi búin að hlakka til einhvers sem síðan verður ekki að veruleika. Þetta bíður því allt síns tíma.
Ég er afskaplega þakklát fyrir árið sem er að kveðja. Þakklát fyrir að hafa fengið að taka þátt í lífi barna og barnabarna enn eitt árið. Ég er þakklát fyrir alveg ágætis heilsu miðað við aldur og allt hitt. Ég er þakklát fyrir vini mína og ættingja. Ég er líka þakklát fyrir tækni, eins og Internetið, sem opnar leiðina út í hinn stóra heim, og færir okkur m.a. Facebook þar sem auðvelt er að finna vini og ættingja sem maður hefur misst samband við, fá fréttir og skoða myndir. Það er líka svo gaman að eiga mína eigin heimasíðu sem ég hef gaman af að dútla við. Á komandi ári ætla ég að vinna betur uppskriftirnar mínar og setja myndir í myndaalbúm.
Allt er þetta alveg dásamleg tækni sem dregur úr því að fólk sem ekki er lengur á vinnumarkaði einangrist. Það er nefnilega svo margt breytt frá því sem var þegar fólk var alltaf að kíkja í heimsókn. Fólk hringdi kannski á undan sér – eða kom bara og hringdi á dyrabjöllunni. Ég hef alltaf kunnað að meta slíkar heimsóknir, en nú heyrir þetta nánast sögunni til. Nú kemur enginn nema vera boðinn og sjálf fer ég ekki í heimsóknir nema vera boðið, því annars heldur maður sig gera ónæði. Svona er þetta nú orðið breytt. Sumar breytingar eru mjög góðar en aðrar, eins og þessi, eru bara ekkert skemmtilegar.
Kæru vinir mínir nær og fjær
Ég óska ykkur gleði, góðrar heilsu og farsældar á nýju ári.
Ég óska þess einnig að vonir ykkar um komandi ár rætist.
Þakka ykkur fyrir trausta vináttu á árinu sem er að kveðja,
fyrir skemmtileg samskipti hérna á heimasíðunni, fyrir samskiptin á Facebook
og ekki síst þakka ég ykkur fyrir samskiptin í hinum raunverulega heimi,
því auðvitað jafnast ekkert á við raunverulegt faðmlag og spjall.
Njótum kvöldsins , áramótanna og komandi árs.
Ég er svo andlaus eftir allt átið og kósýheitin yfir hátíðina að ég held ég verði að reyna að öðlast einhverja ritorku til þess að geta skrifað smá pistil. það er alveg ótrúlegt hvað maður pompar niður í leti og syfju eftir svona daga.
Ég set hérna inn nokkrar myndir frá jólum þrátt fyrir það, að það var eitthvað ólag á myndavélinni og myndirnar urðu langt frá því að vera góðar.
 
Myndirnar vinstra megin eru teknar heima hjá Guðbjörgu á Aðfangadagskvöld en þær til hægri hjá mér.
Ég kom á Karlottu gamla pelsjakkanum mínum sem hefur hangið inni í skáp í einhver ár.
Í dag eins og allar Þorláksmessur í 50 ár tek ég þátt í afmæli Guðbjargar tengdamóður minnar. Hún hefði orðið 90 ára í dag á Þorláksmessu, hefði hún lifað. Blessuð sé minning hennar.
Það var alltaf svo gaman þegar fjölskyldan hittist í afmælinu hennar á Þorláksmessu. Í gamla daga var hún með kaffi og kökur en hún fylgdist vel með tímanum og tískustraumum og þegar það komst í tísku að vera með skötu á Þorláksmessu, þá breytti mín snarlega yfir í það og bauð fjölskyldunni í skötu á afmælinu sínu á meðan hún hafði heilsu til.
Nú fagnar hún tengdamamma blessunin ekki lengur með okkur afmælisdeginum sínum þannig að við sjáum hana, en ég er viss um að hún er ekki fjarri gleðskapnum þegar fjölskyldan hittist á hverri Þorláksmessu. Loftur mágur minn og Dröfn kona hans halda nefnilega við þessum skemmtilega sið og af miklum rausnarskap bjóða þau öllum afkomendum tengdamömmu og fylgifiskum í skötu og saltfisk á Þorlák. Þannig minnumst við ömmu Böggu, eins og hún hefur verið kölluð síðan hún varð fyrst amma
|
|
Orðabelgur