|
|
Jú við höfum verið dugleg að skreppa eitthvað og gera eitthvað skemmtilegt þessa dagana. Í gær fórum við í bíltúr austur yfir fjall, fórum Þrengslin og byrjuðum á því að skoða málverkasýningu Jóns Inga mágs míns, sem heldur nú sýningu á vatnslitamyndum í Gónhól á Eyrarbakka. svo hringsóluðum við svona aðeins um sveitina og fórum svo heim og fengum okkur kaffi. Haukur nefndi nú ýmsa staði til þess að fá sér kaffi á, en ég var bara ekki alveg í stuði til þess – það gerist nú ekki oft að mig langi ekki á kaffihús, en við enduðum sem sé á að fá okkur kaffisopa þegar við komum heim. Ég var bara eitthvað þreytt og slöpp, en dreif mig þó í að baka nokkrar muffinskökur http://ragna.betra.is/?page_id=2751 til þess að fá mér í kaffitímanum og til þess að taka með mér þar sem ég fer í kaffi.
Eftir kvöldmat var ég svo búin að vera í tölvunni, í einhverju brasi með tengla á heimasíðunni minni, þegar mér fór að allt í einu að líða eitthvað undarlega. Fór fram og ætlaði á klósettið en fann þá að ég var að líða út af og komst beint inn í rúm og náði að kalla á Hauk. Ég reyndi síðan í þrjú skipti en um leið og ég stóð upp ætlaði alltaf að líða yfir mig aftur og mér leið ömurlega og var óglatt. Ég mældi blóðþrýstinginn og hann hékk í hundrað en neðri mörkin voru í 57.
Á þessu stigi þorði ég ekki annað en að tala við þá í 112 og þeir vildu endilega koma til mín og svo varð það þeirra mat að fara með mig niður á bráðavakt. Ég átti nú von að að þeir yrðu fljótir að senda þessa móðursjúku kellingu heim aftur, en þegr búið var að fá niðurstöðu úr blóðprufum kom í ljós að ég var orðin allt of lág í natríum, sem skýrði ástandið. Fyrst var haldið að ég væri með einhverja pest (ég trúði reyndar ekki á það sjálf) og sýni voru send í ræktun og ég átti að liggja inni á einangrun í nokkra daga þangað til fyrir lægi hvað kæmi út úr þeim. Ég var því flutt á einangrunatstofu, með nitríum í æð og var þar í nótt og fram á miðjan dag í dag. Í nótt leið mér á tímabili svo illa vegna flökurleika og yfirliðatilfinningar og þá fór blóðþrýstingurinn í 77/40, sem er auðvitað hvort tveggja helmingi lægra en eðlilegt er.
Um miðjan dag í dag var ég hinsvegar komin upp í 106/60 í blóðþrýsting og þá var ég búin að fá líklega þrjá poka af nitrium í æð. Enn vantar þó uppá að það sé nægjanlega mikið, en það var nóg til þess að ég mátti fara heim uppá það að koma aftur strax ef þetta gerist aftur. Heimilislæknirinn þarf svo að láta taka blóðprufur og fylgjast með blóðþrýstingnum næstu tvær vikur.
Ég fékk í dag hringingu frá innrituninni á LSH. Fyrsti lausi aðgerðardagurinn sem er laus á skurðstofu fyrir 5 tíma aðgerð, er 4. júní, svo enn reynir á þolinmæðina, en eins og við vitum þá vinnur hún þrautir allar svo við tökum því eins og öðru.
Ég sagði nú þegar ég kom heim að auðvitað væri hægt að sjá ljósan punkt í þessari nýju frestum. Fyrst ég varð allt í einu svona lág í natrium - málmsöltum sem líkamanum eru lífsnauðsynleg, þá er nú betra að hafa þennan tíma fram að aðgerð til þess að vinna bug á því. Ég segi sem fyrr að það er forsjónin sem stjórnar og raðar niður a.m.k. í mínu lífi.
Ég hef þá trú að allt lyfjaátið og sterarnir sem ég tók í janúar og febrúar hafi skapað mikinn ójöfnuð í líkamanum, en nú vinn ég að því hörðum höndum að koma jafnvægi á allt aftur.
Þar til næst, þá segi ég bara góða helgi og líði ykkur öllum vel.
Ég átti fína helgi og fór í skemmtilega fermingarveislu á laugardaginn austur í Grímsnesi. Haukur átti afmæli sama dag og fékk aldeilis gómsætar veitingar í veislunni. Hann hefði líklega ekki fengið mikið af tertum heima hjá sér því því bakarinn á heimilinu er ekki mikið að baka þessa dagana, borðar ekki neitt úr mjöli, hveiti eða korni og svindlar ekki á því. Ég stóð mig fínt í fermingarveislunni, fékk mér ekkert nema pínu sneið af kókosmjölstertu og ekkert annað. Borðaði bara það sem ég mátti borða áður en ég fór og tók svo sjálfa mig á sálfræðinni og bannaði að svindla – maður verður að gegna sjálfum sér það er sko alveg skilyrði. Á sunnudaginn kom svo Borghildur í kaffi og þá bakaði Haukur pönnukökur og ég skrapp til hans Reynis bakara og viti menn, hann var búinn að baka fyrir mig þessa líka fínu eplaköku. Ég smakkaði hvorugt, en viðurkenni að það kítlaði bragðlaukana að finna pönnukökuilminn.
Á sunnudagsmorguninn fórum við Guðbjörg, Magnús og Ragnar Fannberg í gönguna Göngum saman í Laugardalsgarðinum. Við hittum síðan Sigurrós og stelpurnar sem voru að koma úr mömmuhitting í einhverju húsi annars staðar í garðinum. Það var kalt, en mjög hressandi og gaman að rölta þennan spöl.
Ég átti svo að hitta lækni enn einu sinni í dag, en því var frestað til morguns. Ég frétti svo hjá stúlkunni að þessi sami læknir sem tekur einnig þátt í aðgerðinni á mér, verður í fríi næstu viku svo enn verður bið. Ég reyni bara að nota biðina vel og gera nógu margt skemmtilegt á meðan.
Fyrir ykkur sem ég hef lofað að skrifa hérna smá fréttir af framgangi mála þá hitti ég læknateymið í dag og það var staðfest að ekkert nýtt kom fram sem ekki sást í ómskoðuninni. Þetta fannst mér mjögt góðar fréttir. Það á svona eftir að fínpússa ýmis atriði og ég á að hitta læknana aftur í næstu viku, en nánar um hvernig þetta lítur út veit enginn fyrr en í aðgerðinni sjálfri. Ég hef enn ekki fengið aðgerðardag og svo er ýmiss undirbúningur jú eftir líka.
Ég er mjög ánægð með fundinn í dag og full bjartsýni. Edda Garðars fór með mér og við vorum komnar á Landsp. klukkan ellefu í morgun og ég kom ekki heim fyrr en klukkan þrjú í dag og þá beint af spítalanum Það var sérstaklega löng bið eftir seinni lækninum í dag og um hádegið sagði hjúkka þarna að okkur væri alveg óhætt að skreppa upp og fá okkur að borða. Uppi var hinsvegar ekkert nema sjoppan með namminu og svo var sjálfsali með samlokum löðrandi í salati. Ég spurði þá í upplýsingunum hvort það væri enginn annar staður á spítalanum þar sem hægt væri að fá sér að borða og þá var okkur vísað á Barnaspítalann nýja. Við vorum nú ekki lengi að skreppa yfir bílaplanið og fengum þennan fína mat þar hjá þeim Hringskonum, sem þar eru með kaffiteríu.
Svo gerðist nokkuð sem ég átti ekki von á. Ég hittii hana Gullu bloggvinkonu mína og Bróa, en hún er búin að ganga í gegnum allan pakkann og hefur stutt mig mjög og það var alveg dásamlegt að hitta þau hjónin þarna.
Dagurinn var því í alla staði góður – engar slæmar viðbótarfréttir og við vinkonurnar vorum auðvitað í gleðigírnum eins og við erum vanar þegar við erum saman og nú hlakka ég bara til að takast á við framhaldið og klára þetta dæmi. Hvað það tekur langan tíma veit enginn í dag. Þegar upp er staðið þá er það ekki tíminn sem þetta tekur sem skiptir máli heldur hvernig til tekst.
Takk, Takk fyrir góðar kveðjur. Í dag er fimmtudagur 10. maí og ég komst loksins í segulómunina. Á morgun fæ ég svo að vita nánar um þetta og fæ að öllum líkindum aðgerðardagsetninguna.
Ég var að spá í það áðan að þetta er í fyrsta skipti sem ég fer í skurðaðgerð, alveg frísk eins og mér finnst ég vera núna, en nú verð ég hins vegar ekki veik fyrr en að aðgerð lokinni. Já það er margt skrýtið í henni veröld. Venjulega þegar ég hef farið í skurðaðgerðir þá hef ég nefnilega hlakkað mikið til því þá hef ég verið búin að hafa mikla verki lengi og hlakkað til að vakna laus við þá. Svona er þetta, maður fær alltaf að prufa eitthvað nýtt og kynnast því sem maður hefur ekki kynnst áður – bæði góðu og slæmu – Þannig er bara þetta líf okkar – alltaf verið að prufa hvað við getum komist í gegnum. Fram að þessu hefur aldrei verið lagt svo mikið á mig að ég hafi ekki getað borið það og nú er bara að sýna að enn séu kraftar í kögglunum þó þeir séu nú aðeins farnir að slappast eftir mikla notkun í gegnum árin.
Ég fór til heimilislæknisins míns í morgun til þess að fá beiðni í sjúkraþjálfun. Þegar ég var búin að skrá mig inn á biðstofunni kom stúlka og spurði hvort ég vildi taka þátt í evrópskri könnun umþað hvernig fólk upplifði þjónustu heimilislækna. Ég var til í það og byrjaði að færa inn í reitina þessa stuttu stund sem ég beið og svo sagði hún mér bara að taka þetta með mér inn og klára þegar ég kæmi fram aftur. Einu þarna í byrjun átti ég erfitt með að svara, en það var um heilsuna. Spurt var hvort hún væri Mjög góð, Góð, Sæmileg eða Léleg. Mér finnst heilsan bara alveg ágæt þessa dagana og líður ekkert illa. Ég ákvað því að geyma þessa spurningu og sýna lækninum. Hann brosti nú bara að mér þegar ég sagði honum að þessu væri erfitt að svara því mér finndist heilsan í rauninni vera góð fyrir utan þetta krabbamein. Þá sagði hann „þú merkir við Léleg“. Úps, þá var ég bara allt í einu orðin heilsulaus, ég sem hef haldið að ég væri bara í góðu ástandi, þ.e. …..
Já svon er nú það. Í sjúkraþjálfun og nálastungur fer ég aftur snemma í fyrramálið og það er alveg dásamlegt. Vonandi næ ég að fara í nokkra tíma fram að aðgerð.
Jæja, nú ætla ég að hætta að hugsa upphátt og gá hvort eitthvað er af viti í þessum blessaða imba.
Já, þið ráðið hvort þið trúið því eða ekki, að síðan ég mætti á röntgendeildina s.l. fimmtudag og var sagt að segulómtækið væri bilað, þá er nú komið þriðjudagskvöld og tækið er enn bilað. Ég dingla bara svona í lausu lofti og er alltaf að bíða eftir að það verði hringt vegna myndatökunnar því mér var sagt að ég þyrfti hugsanlega að koma fyrirvaralítið eða fyrirvaralaust þegar það yrði hringt í mig. Ég held mér þó rólegri og reyni að láta þetta ekki hafa of mikil áhrif á mig, en vitanlega er ég innst inni rosalega sár yfir því hvernig ástandið er í heilbrigðismálunum okkar. Þetta greiningatæki er það eina á landinu sem tekur myndir í svona tilfellum og það er erfitt að sætta sig við að tækin á Landspítalanum séu orðin svo gömul og lúin, að þau séu jafnvel enn meira lasburða en sjúklingrnir sjálfir sem eiga að njóta tækninnar.
Ég talaði við þær á deildinni á LSH í gærmorgun og þær sögðu að læknarnir hefðu verið að tala um að setja mig jafnvel í aðgerðina án þess að fá myndatökuna ef tækið kæmist ekki í lag mjög fljótlega. Vonandi verður nú hægt að lappa eitthvað uppá þetta tæki næstu daga svo læknarnir hafi meiri upplýsingar í höndunum og aðgerðir sem þessar geti farið fram eftir bestu upplýsingum sem völ er á fyrir læknana og fyrir öryggi sjúklinganna. Það er alveg skelfilegt að sjúklingar þurfi að bíða í langan tíma eftir svona mikilvægri myndatöku, en þetta eina myndatakan sem sýnir hvað er í gangi og hversu umfangsmikið meinið er sem læknarnir þurfa að fást við.
Já, það er ömurlegt til þess að vita að ástandið sé orðið þannig á Landspítalanum að læknar þurfi að fara marga áratugi aftur í tímamm, til þess tíma þegar svona tækni var ekki til.
Við megum þakka fyrir að fá enn að njóta starfskrafta okkar frábæru skurðlækna og sérfræðinga, því ekki efa ég að þeim býðst betra vinnuumhverfi í öðrum löndum. Ég finn virkilega til með þeim og það hlýtur að vera mikið álag að eiga að vinna með mannslíf í höndunum við þær aðstæður að tækin sem á að nota séu meira eða minna biluð.
Ég veit að það er talað um að byggja nýjan spítala með öllu nýju, en getum við beðið eftir því á meðan allt er að úreldast á Landspítalanum okkar – Ég hef heyrt af ýmsum öðrum tækjum sem hafa verið biluð eða bila þegar verið er að nota þau. Þetta er hvorki ásættanlegt fyrir læknana eða sjúklingana.
Getum við beðið eftir nýjum spítala. Ég svara því neitandi.
Ég mætti niður á Landspítala í dag til þess að fara í segulómunina sem ég hef beðið eftir og sömuleiðis læknarnir sem ég átti að hitta á morgun. En ekki átti ég von á því þegar ég kom í afgreiðsluna að mér yrði sagt að tækið væri bilað. Ég spurði hvort ég ætti ekki að bíða aðeins og sjá hvort það kæmist í lag fljótlega og jú jú, það varí lagi ef ég vildi gera það. Það voru tvær konur þarna fyrir þegar ég kom, en þær fóru fljótlega. Eftir rúmlega hálftíma bið kallaði konan í afgreiðslunni á mig og sagði að tækið kæmist ekki í lag í dag. Ég fékk tíma klukkan 08:15 í fyrramálið en á leiðinni heim var hringt og mér sagt að tækið kæmist ekki í lag fyrir helgi og það væri í raun alveg óvíst hvenær það kæmist í lag. Úps endanleg niðurstaða á umfangi meinsins og hvenær á að gera aðgerðina frestast því enn og nú eru mestar líkur á því að þetta dagist í a.m.k. viku ennþá, þ.e. ef tækið kemst í lag í næstu viku. Þessar sérstöku myndatökur eru nefnilega gerðar á fimmtudögum og læknateymið hittir svo þá sem eru að fara í skurðaðgerðir daginn eftir.
Það sem er svo erfitt að sætta sig við er það, að á meðan hundruð milljarða fjárfesting á að fara í byggingu nýs risastórs Landspítala og milljarðar komnir í verkefnið nú þegar á meðan það er enn á teikniborðinu, þá skuli tæki spítalans vera orðin svo gömul að þau eru stanslaust að bila. Ekki fékk ég það staðfest, en að öllum líkindum hafa ekki verið til þeir varahlutir sem þurftu til viðgerðarinnar því ég spurði hvort ekki yrði bara unnið í þessu þangað til tækið kæmist í lag, en var sagt að það væri allt algjörlega óvíst um framhaldið – það yrði bara hringt í mig.
Ég vorkenni starfsfólkinu sem þarf að standa frammi fyrir sjúklingunum því ekki vekur þetta traust þegar fólk bíður eftir að fara í aðgerðir. Ekki síður finn ég til með læknunum sem er gert að notast við tæki sem engan veginn uppfylla þau skilyrði að hægt sé að treysta þeim. Í dag skilst mér að tæki séu nánast ekki endurnýjuð nema líknarfélög safni fyrir nýjum.
Mér er bara spurn ætla þeir að hafa þetta brotajárn sem kallast tæki í dag, með sér á nýja spítalann þegar hann hefur verið byggður. Spyr sú sem hvorki botnar orðið upp eða niður í heilbrigðismálum okkar. Ég var ákveðin í því í gær að láta ekkert eins og t.d. pólitíkina koma mér úr jafnvægi því ég ætlaði að vera jákvæð að öllu leyti, en þarna komst ég ekki hjá því að neikvæðnin kæmist að.
það er annars mesta furða hvað ég næ enn að vera róleg og á jákvæðninni alveg síðan 17. apríl- alltaf að bíða, en eins og málum er háttað stendur mér ekkert annað til boða en að halda bara áfram að vera létt í lund og láta ekki slá mig út af laginu.
Úti skín sólin, allt er orðið svo sumarlegt og kaffið var drukkið úti á svölum áðan - Góða helgi!
Já það hjálpast allir að til þess að ég nái fullri heilsu. Frænka mín á Bornholm er búin að senda mér bók um óhefðbundnar lækningar. Ég hef í höndum dagbók sem ég fékk frá konu sem er búin að fara í alla meðferðina, í gærkveldi var stórfróðleg mynd á RUV eftir 10 fréttir og í fyrrakvöld fengum við Haukur nærri tveggja tíma fyrirlestur frá nágranna á hæðinni hérna fyrir neðan.
Þannig er, að ég þurfti að fá samþykki hinna íbúanna hérna í stigaganginum því ég vil losna við gjaldkerastörf húsfélagsins á meðan ég verð í veikindastússinu og þurfti því að tala við aðra nágranna vegna þess. Þegar kom að því að láta ungu hjónin hérna niðri vita, þá kom húsbóndinn til dyra og þegar hann heyrði erindið þá spurði hann af hverju ég vildi losna við þetta þá sagði ég honum ástæðuna. Hann horfði þá í augun á mér og sagði, “ Ég veit að ég get hjálpað þér, ef þú hefur tíma núna þá skal ég koma upp og segja þér svolítið merkilegt“
Hann nágranni okkar talaði við okkur í nærri því tvo klukkutíma um breytt mataræði og að töku D vítamíns og Omega3 í stórum skömmtum og taka einnig Magnesium. Hann var alls ekki með neinn áróður heldur skýrði vel hvers vegna ákveðinn matur væri skaðlegur líkamanum, en sagði aldrei “þetta áttu að borða og þetta ekki“. Það sem mér fannst svo merkilegt þegar hann var að skýra út ýmsa sjúkdóma sem gætuu orsakast af t.d. neyslu á kornvörum, mjólk, baunum o.fl. var að þessi maður, sem ekkert þekkir mig nema rétt til að heilsast og tala um daginn og veginn í stigaganginum, taldi upp nánast allt sem hefur verið að mér, magabólgur, vefjagigt, astmi og nú krabbameinið og fleira. Svona nokkuð opnar augu manns og heildarmyndin liggur ljós fyrir.
Það er t.d. langt síðan ég byrjaði að prufa t.d. að borða bara hrökkbrauð eða einhver sérstök heilsubrauð, því ég hef alltaf orðið svo uppþembd af að borða brauð og sama gildir um allan baunamat. Ekki datt mér í hug hvað það gerði mér illt þó ég hlustaði ekki á það sem líkaminn var alltaf að reyna að segja mér, heldur hélt ég áfram að leita að nýrri og nýrri brauðtegund og lét mig hafa það að líða illa eftir að borða það. Augu mín bara opnuðust loksins og ég hef ekki sett kornmat eða brauð inn fyrir mínar varir síðan þarna um kvöldið og líður bara vel.
Hann nágranni minn hefur lesið allt sem hann hefur fundið á netinu um mataræði sem kallast Paleo Diet og allar þær rannsóknir sem vitnað hefur verið í til þess að sannreyna sjálfur það sem hann hafði heyrt og lesið. Það sem gerði að hann lagðist í þessa rannsóknarvinnu var að dóttir hans hafði svo mikið fæðuofnæmi svo honum fannst hann þurfa að kynna sér og rannsaka allt sem vikom mat. Han lánaði mér síðan bók sem heitir: The Paleo Solution eftir Robb Wolf útgefið af Victory Belt Publishing.
Ég er byrjuð að lesa bókina og sé að það er ekki bara fróðlegt að lesa hana heldur er hún stórskemmtilega skrifuð og á ágætis ensku talmáli. Ég ætla að panta hana því þetta er bók sem ég vil eiga.
Mig hefur lengi langað til að fara í söngstundina sem er annan hvern föstudag hjá FEBK í Gullsmára. Í gær tókst mér að sannfæra Hauk um að koma með mér og kíkja á þetta. Þegar við komum inn í anddyrið þá sátu leikskólabörn í langri röð upp við einn vegginn. Mér datt í hug hvort það gæti verið að ég ætti einhvern í þessum hópi. Ég fylgdi röðinni og þegar ég var alveg að komast út á enda þá stóð eitt barnið upp, kallaði amma og kom og knúsaði okkur – þarna var hún nafna mín Ragna Björk komin. Ég spurði hvað þau væru að gera þarna þá sagði mín “ Amma við ætlum að syngja með gamla fólkinu á elliheimilinu“. Alveg dásamlegt. Við fórum svo inn í salinn og börnin sátu í hálfhring fyrir framan harmonikuleikarana fjóra sem sáu um sönginn, Við sátum hinsvegar til hliðar við þá og sáum því beint á börnin. Eftir smá stund kom mín og sagði að fóstran hefði sagt að hún mætti alveg sitja hjá okkur.
Þetta var virkilega skemmtilegt. Það voru sönghefti á öllum borðum svo hægt var að rifja upp það sem er búið er að gleyma. Það er svo gaman að syngja svona með öðrum og ekki spillti svo að fá svona alveg óvænt að hafa hana nöfnu sína í fanginu á meðan – það fór bara ekki af mér brosið. Ég var að vona að börnin myndu syngja fyrir okkur nokkur lög því ég veit að þau eru með kór á leikskólanum. Það var hinsvegar engu breytt í söngvalinu þó að börnin væru með, öðru en því að þeir spiluðu fyrir þau “Í skóginum stóð kofi einn“, sem var nú frekar kúnstugt val þar sem þetta er jólalag um jólasvein og síðan tvö barnalög að auki. Börnin virtust þó njóta stundarinnar vel og virtust njóta þess að hlusta á sönginn þó verið væri að syngja það sem þau kunnu ekki – allir stilltir og prúðir allan tímann.
Nokkru áður en söngstundinni átti að ljúka, voru börnin kölluð saman og þau röltu síðan aftur upp brekkuna að leikskólanum sínum í Arnarsmáranum. “Ekki skrýtið að börnin væru send í burtu áður en kom að bröndurunum“ hvíslaði ég að Hauki þegar gömul kona svona með þeim eldri í hópnum stóð upp til þess að segja brandara. Einn var um titrara sem festist í konu, annar um tudda sem var leiddur til kvígu og fleira í þeim dúr. Þær leyna heldur betur á sér þessar gömlu svo mikið er víst.
Svo var drukkið kaffi og við hittum þarna fólk á okkar aldri, sem Haukur þekkir úr ræktinni á morgnanna og við vorum lengi að spjalla við þau – reyndar alveg þangað til við tókum eftir því að allir aðrir en starfsfólkið voru farnir.
Þetta var svo skemmtilegt og hvílík tilviljun að hún litla nafna mín skyldi einmittt koma í þetta eina skipti sem við höfum mætt í sönginn.
Svona hafið þið líklega sungið innra með ykkur í gær þegar þið ákváðuð að skrifa kveðjurnar til mín. Það er nefnilega hægt að gefa annað sem er mun dýrmætara en demantar, perlur og skínandi gull eins og sungið er um í Fiðlaranum á þakinu. Það sem er mun dýrmætara er nefnilega þegar góðum hug er miðlað til náungans. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það var góð gjöf sem ég fékk í hverri einustu kveðju frá ykkur í gær. Ég upplifði það svo sterkt í göngutúrnum áðan hvað ég væri rík að eiga bæði fjölskylduna mína og ykkur að og mér hefði ekki getað liðið betur þó vasar mínir hefðu verið fullir af gulli og gimsteinum.
Skemmtilega bókin mín um hamingjuna segir í dag:
Að eiga góða vini
og vita að þeir eru til staðar
er góð tilhugsun.
Ja kæru vinir það er margt skrýtið í kýrhausnum og það er líka margt skrýtið í mannslíkamanum. Hvorttveggja er sköpunarverk sem við ráðum engu um hvernig eru af Guði gerð. Það eina sem við ráðum yfir er viskan sem okkur hefur verið gefin til þess að fara vel með líkamann sem okkur hefur verið gefinn til margvíslegrar notkunar og sem hulstur til að geyma í okkar sál og hjarta.
Ég tel mig hafa farið mjög vel með minn líkama og aldrei mettað hann af reyk, ofáti eða áfengi í gegnum tíðina og farið með hann í allar skylduskoðanir svona eins og ég hef gert með bílinn minn, en ég hef ekki frekar en hann komist viðhaldsfrí í gegnum lífið, enda ekki sanngjarnt að fara fram á það. Auðvitað höfum við bæði látið á sjá eftir margra ára notkun og þurft að fara í ýmsar viðgerðir eins og við er að búast.
Ég hef verið mjög heppin með þær viðgerðir sem hafa verið gerðar á mínum líkama og einnig með læknana sem hafa framkvæmt þær. Í tveimur þeirra þurfti snör handtök þegar viðgerðin var upp á líf og dauða, en allt gekk vel því líkami minn vildi ekki gefast upp heldur halda áfram að nýtast eiganda sínum.
Segir ekki máltækið „Allt er þá þrennt er“, sem þýðir að enn á ég fleiri líf eins og kötturinn. Nú ætla ég að nota mér það því ég stend á þeim tímamótum í dag að ég hef fengið krabbamein í brjóstið og það á að fjarlægja strax og allt liggur klárt fyrir. Ég á enn eftir að fara í segulsneiðmynd, en hún er að tefjast af því ég hafði lent inni á spítala á Tenerife og þurfti því að fara fyrst í svokallað Mósapróf sem er skylda að fara í ef maður hefur lent inni á sjúkrahúsi í öðru landi innan sex mánaða. Ef þessi Mósaprufa kemur út neikvæð og mér hagstæð getur ferlið haldið áfram og styttist þá í aðgerð.
Mér hefur verið gefinn sá styrkur, eins og svo oft áður að síðan ég vissi þetta um miðjan mánuðinn hef ég verið alveg sallaróleg og er enn. Ég ætla ekki, ef ég fæ einhverju um það ráðið, að eyðileggja mig á því að taka út dramatík og kvíða fyrirfram, því ég er ekki vön slíku. Ég vil ekki eyðileggja líf mitt á því að kvíða einhverju sem er alveg óljóst hvort ástæða er til að kvíða. Ég veit ekkert um framhaldsmeðferðina fyrr en eftir skurðaðgerð og ef ég þarf að standa frammi fyrir erfiðu framhaldi þá tekst ég við á það þegar að því kemur. Nú er þetta í höndum Guðs og góðra lækna – og ekki er verra að eiga dásamlega fjölskyldu og vini sem halda þétt utan um mig.
Ég ætla líka að hafa Pollýönnu með mér á þessu ferðalagi því hún finnur alltaf ljósu punktana og vonandi hjálpar hún mér að tapa ekki húmornum því hann er líka svo góður félagi og ég vil að hann fái að njóta sín. Ég býst við að setja öðru hvoru inn í dagbókina mína og vona að þau Pollýanna og húmorinn hjálpi mér til þes að geta haft hana á jákvæðu nótunum. Svona verkefni er hinsvegar alveg óskrifað blað í minni sjúkrasögu svo ég veit ekkert hvernig sálarástand mit verður – ég veit bara hvernig ég vil að það verði.
Nú skín sólin og hér skal bjartsýnin ráða þangað til og ef annað kemur í ljós. – Eitt er víst, ég ætla að koma sem sigurvegari úr þessari glímu.
Þið sem kannski kíkið hérna inn – endilega smellið á „Leave a comment“ og leyfið mér að sjá hverjir koma hérna í heimsókn.
|
|
Orðabelgur